PembeDergi.com

Perihan Mağden’in yeni romanı “Ali ile Ramazan” zihinde güçlü izler bırakıyor. İzlekler etkileyici en başta: Yetimlik, kimsesizlik, lağımları andıran bir yetimhane karanlığı ve cinselliğin üç ana hali: tecavüz, fuhuş, sevişme.
Yetimhane karanlığı, lağımlar gibi değil tam olarak; lağımların bir aldatmacası yoktur, masumdur aslında onlar; içlerinde ne olup bittiğini ve neden örtülmeleri gerektiğini herkes bilir ve onaylar; kimse lağımı başka bir şey gibi göstermeye çalışmaz. “Ali ile Ramazan”daki yetimhanenin pisliği ve mübtezel bir müdürün tecavüzcü ‘aşkı’ gibi yaşantılar ise, toplumların dönem dönem verdiği örtülü ödeneklere dahil. Son zamanlarda Katolik kiliselerinde ortaya çıkan gibi. Devamını Oku

Ferzan Özpetek benim sinema kahramanlarımdan biri. Atıf Yılmaz da öyleydi. Ferzan’ın bir filmi gelince iki elim kanda olsa gidip seyrediyorum. Türk sinemasının en beğendiğim filmlerinden biri de Ah Belinda’dır. Atıf’ın bir filmiydi. (Macit Koper ile Müjde Ar’ın karı-koca olarak bildik bir Türk ailesini pek güzel anlattıkları film.)
Aileden dört hanım «Hadi Serseri Mayınlar’a gidiyoruz», deyince dayanamadım.
Ferzan seyircisini ciddiye alan bir sinema adamı. Bu arada eşcinselliğin de «sadık hâdimi». Devamını Oku

Gündeme alınmışları epeydir konuşuyoruz. Kürt açılımı, Alevî açılımı, Ermeni açılımı gibi… Adı konmasa da TSK ve Yargı açılımları maşallah gümbür gümbür gümbürdenmekte.
Ardı geleceğe de benzer. Cinsel tercihler konusunda açılım ihtiyacı, daha önce hiç olmadığı kadar hissedilmeye başladı. Eşcinseller açılımını da gündeme hükûmetin hanım bakanlarından biri soktu, desem pek itiraz eden olmayacaktır.
Daha önce bir benzerini hatırlamıyorum. Kimliğine dair fikrim olmayan bir beyin, «Karımın beni aldattığını biliyorum» diye gazetelere serinkanlı açıklamalarda bulunduğunu okuyoruz.
Sinema dünyamız Ferzan Özpetek’in yeni filmiyle şenlenecek. Bir adamın iki oğlunun, eşcinsel olduklarından babalarını haberdar etme yarışına tutuşmaları anlatılıyormuş filmde, ben görmedim. Devamını Oku

Bu ülkede, tüm azınlıkta olanlar gibi ‘eşcinsellerin’ de işi zor.
Çünkü bu ülkede eşcinsellere küfür ediliyor. Bu ülkede eşcinseller dövülüyor. Bu ülkede eşcinsellere duygusal, fiziksel ve cinsel şiddet uygulanıyor. Ve bu ülkede eşcinsellere uygulanan her türlü şiddet gizleniyor.
Hal böyleyken, Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanı çıkıyor ve eşcinselliğin biyolojik bir bozukluk, bir hastalık olduğuna inandığını söylüyor. ‘Tedavi edilmesi gereken bir şey bence’ diyor. Devamını Oku

Selma Aliye Kavaf…
Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanı…
Faruk Bildirici’ye “eşcinsellik” mevzusuyla ilgili görüşlerini çıtlatmasaydı, geniş kitleler adını bir kez daha anmayacaktı belki.
“Bir kez daha”, çünkü daha önce de Türk dizilerindeki sevişme sahnelerinden rahatsız olan bakan, bu dizilere “şifre” konulması projesiyle gündeme gelmişti.
Bakanın son sözlerinin tıpkı şifre projelemesi gibi elle tutulur bir yanı yok.
Zaten kendisi “bu düşünceler 30 yıl öncesinde kaldı” diye bol bol eleştirildi, yerden yere vuruldu. Devamını Oku

111. sayısıyla rafa çıkan LGBTT dergisi Kaos GL kapağına taşıdığı yazar Perihan Mağden’le iki erkeğin ölümüne aşkını anlattığı “Ali ile Ramazan”ı konuştu. Derginin bu sayıdaki dosya konusu ise yoksulluk.

İki aylık lezbiyen, gey, biseksüel, travesti ve transseksüel (LGBTT) kültür dergisi Kaos GL’nin bahar sayısının konuğu yazar Perihan Mağden.

Son kitabı “Ali ile Ramazan”da iki erkeğin aşkını ve yaşadıklarını kaleme alan Mağden sanatçı Adnan Yıldız’ın sorularını dergi okuyucuları için yanıtladı. Devamını Oku

ŞİMDİ adını söylemenin manası yok…
Bir meslek büyüğüm, “İçine düşen her cenin ölsün” demişti.
Öylesine…
Bir konuda onun gibi düşünmediğim için… Ve benim gözlerim büyümüştü….
Hayatımda ilk defa biri bana bu kadar yaratıcı ama bu kadar kötü bir laf etmişti…
Fakat bir taraftan da adamın kötülüğü beni büyüledi…
İnsan nasıl bu kadar acımasız ve fena olabilir diye… Devamını Oku

Perihan Mağden, gazetedeki köşesindeki misafirliğinden sıyrılıp, bağıra çağıra, bol ünlemle, aç parantezle söylemiyor dilinin ucundakileri. Ama söylememek, söylenmemek için kendini zor tuttuğunu romanın alt metnindeki anti-militarizmden, heteroseksizme ince dokunuşlarından, sınıf farkının acımaz çelişkisini göstermesinden anlıyoruz.

Ali yetim, Ali kimsesiz, Ali mazbut.Hoş oğlan Ali.

Ramazan ağır adam, Ramazan biçare, Ramazan anasız, babasız.Ali gibi.

Yetimhanede kesişti gönülleri…

Âşık onlar. Hem de deli gibi. Ana, baba, can, canan âşkı. Tüm hepsinin yokluğunun âşkı onlarınki. Fazla buraya fazla. Bu dünyaya fazla onlarınki. Sevgi değil, âşk değil onlarınki. Onlarınki başka birşey. Devamını Oku

Gazeteci-yazar Perihan Mağden son kitabı “Ali ile Ramazan”ı, gerçek bir hayat öyküsünden yola çıkarak yazdığını belirterek, “Karakterlerim yetim, öksüz, fakir ve aidiyeti yok. Toplumda daha ne kadar altta olabilirsin? Hikayeleri belki de bu yüzden beni etkiledi” dedi.

AA muhabirine son kitabı hakkında bilgi veren Mağden, sürekli “aykırı” ilişkileri yazıyor gibi algılandığını oysa önceki kitabı “İki Genç Kızın Romanı”ndaki iki kız arasında “lezbiyen” bir ilişki olmadığını, kızların arasındaki ilişkinin farklı yorumlandığını belirtti.

Son romanını ise bir üçüncü sayfa haberinden esinlenerek kaleme aldığını ve iki erkek arasındaki aşkı anlattığını ifade eden Mağden, “Karakterlerim yetimler, öksüzler fakirler, hiçbir dayanışma ağı, ailesi, aidiyeti yok. Toplumda daha ne kadar altta olabilirsin? Hikayeleri belki de bu yüzden beni etkiledi. Yani Türk toplumunda olabilecek en alt seviyedeler” dedi. Devamını Oku

Cesurca yazılmış, kolay okunan bir roman ‘Ali ile Ramazan’. Perihan Mağden’in anlattığı yirmi yıl öncesinin İstanbul sokaklarının bugün değişmemiş olduğunu da düşünmeden edemiyor insan. Roman, her yıl binlerce çocuk için dipsiz bir kuyu olan şehrin karanlık yönüne dikkat çekmesi açısından önemli

Son günlerde çok sayıda romanın üçüncü sayfa haberlerinden beslediğini görmeye başladık. Sıradan insanların trajedisi hep ilgi çekici olmuştur, özellikle seks ve cinayet üçüncü sayfaları daha çekici kılar. Bir üçüncü sayfa haberinden etkilenerek yazılmış roman da Perihan Mağden’den geldi bu hafta. Yıllar öncesinden okuyup etkilendiği trajediyi aradan geçen on sekiz yıla rağmen unutmamış ve iki genç adamın acı dolu öyküsünü romanlaştırmış. Devamını Oku

Hiç sevmem öyle, “Bir oturuşta bitirdim valla kitabı, öyle sürükleyici” diye gizliden “hızlıyım evelallah” böbürlenmelerini.
Marifet değil sonuçta, bir oturuşta kitap bitirmek.
Lakin olabiliyormuş. Hadi ben bir oturuşta değil de, üç oturuşta filan bitirdim. Fark etmez. Ama netice aynı; hızlı bitti işte. Paldır küldür.
Perihan Mağden’in son romanı “Ali ile Ramazan”dan bahsediyorum.
Romanın sabırsız, isyankar ve deli fişek karakteri Ramazan gibi ilerliyor kitap.
Koşar adım. Ama net, ama olduğu gibi ve belki de “olması gerekene doğru”. Devamını Oku

Vuslat vakti: Perihan Mağden’in, ‘içine oturan’ bir üçüncü sayfa haberini deşerek yazdığı romanı ‘Ali ile Ramazan’ itelenmiş iki gencin trajik öyküsü… Siftahı buradan yapın

AVLU
Ali bir gün yetimhanede beliriyor.
Taş avluda.
Ama çocuklar bahçe diyorlar. Hep bahçe dediler taş avluya.
Caminin avlusu büyük aslında. Ama yetimhaneninki, caminin arka tarafında kalan medresenin avlusu eğri büğrü, ufacık bir yer.
Medresenin avlusunun büyük kısmı, caminin avlusuna katılmış. Onlara en arkada, en köşedeki o üçgen sonra da bir dikdörtgen: bir ok gibi şekli; o kadarcık bir yer bırakılmış. Çıkıp oynasınlar, ne edeceklerse etsinler diye. Devamını Oku

Ali İle Ramazan’da Perihan Mağden bir üçüncü sayfa hikâyesinden yola çıkarak toplumun dışına ittiği iki genç erkeğin hayata ve birbirlerine tutunma mücadelesini anlatıyor.

Kimsesiz ve çaresiz iki çocuğun bir yetimhanede başlayıp sıkı dostluktan derin aşka uzanan kısacık ve acı hayatlarının hikâyesi Ali ile Ramazan. Yoksulluğun ve İstanbul’un onları tükettiği yerde, bir üçüncü sayfadan başka gidecek yerleri kalmıyor. Devamını Oku